licht verstrooid
kijk ik naar jou
en zie van hoek tot hoek
het diepste blauw

Straling zoveel mooier
dan het aardse grauw
je bent de glanslak op
een hemels kou

En nu je mijn blik richt
op de diepte in mijzelf
dan zie ik niets en ook echt alles
in het licht van jouw gewelf

Je sprankelt
je echoot je oneindig ijle wonder
en ik,
ik zit er domweg onder

Sommigen zien de wereld in een korrel zand,
anderen glipt ie meteen al door de hand.

Zeg Tante, heb je ook een koffie?
zo'n bakkie van het zwarte goud?
Tuurlijk Jongen, maar er is een ding
het pakkie is misschien wat oud

Hij is drie jaar over datum
je oom Henk heeft hem gebruikt
Geen probleem, dat kan ik hebben
zolang het maar goed ruikt

Het ruikt goed, klinkt van om de hoek.
Top, ik ben wel wat gewend
houdbaarheid heeft geen betekenis
voor mij als echte vent:

Mijn koffie drink ik
zwart en zuur
geen melk geen suiker
ik wil em puur

Ik wil het leven proeven!
smaak die spanning geeft
drank die ruikt naar stof
en in je vezels leeft

Nou nou, zegt Tante
en ze komt binnen met de mok
als je echt zo dapper bent
neem dan ook een grote slok

...

Een stalen smaak
voor stalen tanden
voor verbeten blikken
en verkrampte handen

....

De schotel rinkelt
Er klinkt een bonk
en Tante denkt aan lieve Henk
die ook hier zijn laatste koffie dronk

[ opgevoerd voor Hart op de Tong 2018 ]

Ik was vandaag op werk
gewoon volgens plan
gefocust op mijn carrière
omdat een mens niet zonder kan

Kom ik thuis, sleur ik mij door het avondleven
het kopje koffie na het avondeten
de nieuwslezers die ellende meten,
ik moet de taart voor morgen niet vergeten

want morgen is de grote dag
plan, promotie, aandacht, eind’lijk chill
dat is hoe een leven hoort
bij wat ik wil sta ik niet stil

Maar je doel mag dan wel sterk zijn
ze is nooit een sluitend frame
onrust passeert de planning
door de nacht, de kieren heen

‘s nachts is alles naar je hoofd gestegen
Voorspelbaarheid wordt door de droom gefuckt
Taarten, promoties, gezichten, ze zijn vormen
in een raadsel dat nooit lukt.

Zo droom ik van een lief klein meisje
Ze is bekend maar de context mist
Haar krullen willen aandacht, ja dat eist ze
Maar wat is haar betekenis?

Zo droom ik een bijeenkomst
Familie, vrienden daar
M’n moeder in het middelpunt
Maar is het feest of een afscheid van haar?

zelfs de meest gedroomde dag
laat ons brein niet onbewogen,
‘s nachts schuift onbewust
een tweede wereld voor de ogen

het is een ak’lige dimensie
bij wat ik dagelijks mis
maar door haar gekheid weet ik ook
hoe gestoord de orde is

en dat is positief
als in de onbewuste wortels van verlangen
onze dromen tonen
wat ons te zeer heeft gevangen

overdag draai ik om geld
‘s nachts ben ik een zwerver in april
mijn weg ligt waarschijnlijk in het midden
wordt toch altijd anders dan ik wil

Zo zit ik aan een tafel
droom ik van een schaakpartij
de spanning is te snijden
het is mijn toekomst tegen mij

ik neem de juiste stappen
het wordt een kwestie van één slag
het moment is binnen handbereik
dat ik mijn dromen maken mag

maar het spelbord draait
de stukken schuiven
de weg wordt anders dan je wou
nee, jij jaagt niet op je dromen
je dromen jagen jou.

Stinkend, vies en half bezweet
rende de gek tegen de berg op
hij kwam er om verhaal te halen
bij het management er bovenop

Eenmaal boven stokte hij
leek in zichzelf gekeerd
op de achtergrond zijn wereld
die de laatste jaren was ge-escaleerd

God, help ons, doe iets, alsjeblieft
weerklonk zijn kreet
de bossen staan in brand
het is hier zo verdomde heet

De baas had dit verwacht
had hem al zien komen uit het dal
hij wist dat hier de wanhoop sprak
hij rechtte zich, keek hem aan, en stak van wal

Mijn mensenkind, daar ben je weer
hoe lang is het geleden?
dat ik het stof van deze berg smeedde
tot jouw vlees, bloed, lijf en leden

Tien-duizend jaar misschien
Ik stond versteld van jullie leven
jullie dansten, leerden, dachten
bleken steeds meer licht te geven

Ik zag jullie vuren dan beneden
geborgen in mijn hand
Jullie hoorden hier op aarde
Waren geboren voor dit land

Dat was toen maar
Al snel keerde je me de rug
je moest meer ontdekken, rennen, vliegen, graven, nemen
En nu, nu ben je terug

Nu al je akkers branden
En je steden die zijn weggespoeld
schreeuw je om water, voedsel, iets om handen
en zeg je 'zo had ik het niet bedoeld'

Maar nee, geen gemaar, en geen genade
wie denk je dat je bent
je vraagt mij om hulp als schepper
terwijl je zelf die rol hebt aangewend

Op het land damde je de rivieren
Je kapte bos, en groef maar voort
Je verbrandde alle planten
Ten gunste van je eigen soort

Je hebt gehandeld en gevochten
en gemoord voor extra vee
je bleef maar eten en maar maken
en gaf de armen dan het afval mee

Het resultaat?
een miljard mensen ondervoed
en twee miljard te vet
je deed nooit een poging tot verdeling
je hebt altijd buiten spel gezet

en je gaf de markt de macht
over meer dan voedsel alleen
op alles kwam een prijs te staan
en ze stegen, over alle hoofden heen

bedrijven werden sterren
en vergokt tot financiële zwarte gaten
dat mocht wat banen kosten
zolang het jullie maar zou baten

maar het doorspoelen bleek eindig
je stront stroomde terug naar je eigen straat
Geld kon je niet meer helpen
Niemand verkocht een opgefrist klimaat

Dus kwam je hier
op de top van je gebroken bol
Je poogt te smeken met je ogen
maar je woorden die zijn hol

jij hoorde op de aarde
je hoorde in mijn hand
maar je sloeg, je spuugde, snauwde
je schoof eenieder aan de kant

Ja, Je zal boeten, ja, je zal huilen
je schreeuwt: mijn god wat heb ik gedaan?
En ik hoor het en ook ik zal huilen
Om de mens die eens had bestaan.

vandaag is niet als gister
morgen is niet als vandaag

tijden miste ik de boten
voelde me wereldvreemd op zee

gestrand stond ik op mn benen.
verzand dreef ik maar mee

ik doorbrak niet vaak de stilte
bij gebrek aan een geloof

het persoonlijk landschap werd opnieuw opnieuw
gebliksemd tot een kloof

maar zelfs zo diep wordt alles altijd eeuwig anders
door tijd? door wilskracht? Geen idee

In ieder geval struikelde ik minder door de straten
sprak ik vaker met de mensen in het café

Nu doe ik zelfs met jou de boodschappen
en kies ik alleen de gezonde dingen uit

maar de bevrijding die blijft breekbaar
ergens tussen de groenten en het fruit

je vouwt je hand dan in de mijne
en ik laat jou en je gebaar alleen,

ze passen niet in de historie
ik schreeuw om de ellende van voorheen

geef me maar weer, het halve leven
niets breekbaars aan mijn zij

maar nee, nee

ik weet dat ik van jou wil houden
want die liefde die maakt mij

[ opgevoerd voor happyChaos Schaduwmacht ]

Dag bezoeker
Dag spreker,
Dag danser,
Dag deler,

Jullie keken
Jullie lazen
Jullie hoorden
Jullie spraken

Was het leuk?
Was het slecht?
Was het random?
Wat was het echt?

----

Voor 800 mensen was de avond
sowieso niet identiek
want zij wou geen debatje missen
hij kwam voor de muziek

En nu zijn we hier
Spreek ik onder een spot
hopelijk iets waars voor allen
Geen kutgedicht als slot

Het persoonlijke rijmt
niet altijd met het publiek
Maar ik wil hier wel stellen
deze avond was uniek

Uniek om voor te stellen
dat de wereld één kant donker is
dat wat er ook gebeurd
ik altijd deels de puzzel mis

Want boze blije machten
die besturen deze plek
ze raken ons onzichtbaar
Hier in de blinde vlek

Als gewone burger sta je maar
zonder kennis van de zaken
zonder panels op programma
die hier wel het licht bespraken

Ook de kunst biedt weinig grip
toen ik kwam ik zag ik staarde
Ze wierp zoveel vragen op
Maar zonder benen op de aarde

----

Want ik weet niet wat ik moet
wanneer een slimme mij vertelt
over schaduw over schijn
in het lichaam van dit land

een orgaan gefaald door lobby
verstikt in kluwen politiek
het hart zit vol met centen
de witte onschuld maakt ons ziek

de rijken pompen banen rond
en staan stijf van privileges
Ze dringen armen, straten, vaten door
je bent je plekje niet meer zeker

Het bloed stroomt digitaal
en in handen van een online koor
je stem raakt erdoor verstomt
de data is je op het spoor

en doe je niet normaal
dan ben je lichaamsvreemd
een kanker die gecorrigeerd moet worden
tot je de norm over neemt

----

De één vind dat een goed verhaal
een klap in het gezicht
hoopvol, confronterend
en aan iedereen gericht

De ander vind het maar geneuzel
een creatie van demonen
links is smerig en mainstream
en fokt met onze dromen

De mensen praten panels lang
het ‘we moeten praten’ tot vermoeid gepraat
tot de hype weer is gezakt
en de burger er alleen voor staat

Wat heeft dat voor een zin?
Al die woorden zonder kracht?
Fuck de nuance! Fuck het geneuzel!
Jullie moeten mij helpen deze nacht!

Want de schaduw blijft maar stromen
vrij van antwoord, schuldvraag, plicht
de bron ligt ergens anders
maar de rivieren zijn naar hier gericht

Je bent slechts je profiel
je positie is een feit
je slikt je eigen nieuws-dieet
tot het de samenleving splijt

En we denken ook nog zelf te spreken!
Over buren, over huizen, over kopen of toch huren,
over werk, over kansen, over loon en overuren.
We verplaatsen, we verhuizen, werken hier en eten daar,
Maar de macht drijft ons uiteen, eeuwig ontastbaar

Wat heb ik als ik leer
dit systeem niet oké
stroomopwaarts heb ik niets te zeggen
als mens moet ik gewoon mee

Straks word ik te extreem
krijgt het land demonen als decor
spreken wij tegen zij
en breekt de gemeenschap rustig door

Ik wil niet wijzen, wil niet haten
Ik ben een anti-radicaal
Maar we moeten meer dan praten
over schaduwmachten in een zaal

Maar kijk verdomme niet naar mij
Ik hang de vuile was niet buiten
Ik ben gewoon mn lijf aant redden
voordat voor mij de deuren sluiten

[ opgevoerd voor de Klimaatdialoog 2018 ]

Het is tijd voor actie
Werd geroepen
Door jonge fracties
Jonge groepen

Wij moeten meedoen
We moeten komen
Om te praten over
voedsel, werken, wonen

Onze situaties
zijn van immens belang
Want onze generatie is de laatste
die iets kan

De oproep bracht partijen hier
Met elk een eigen doel
Maar gezamenlijk aan tafel
Rechte ruggen op hun stoel

Concrete punten
Visie is hun taak
maar een agenda voor de toekomst
is geen simp’le zaak

Ze twijfelen, ze schipperren,
ze zoeken naar een stem
klimaatverandering biedt kansen
maar de onderhandeling zit klem

Een deelnemer begon:

voedsel is geen issue
we delen alle akkers, heel lokaal,
we eten van het land
en dat doen we dan globaal

denk voordat je praat
zei een and’re persoon kordaat
hij was hier de cijferman
en had een som paraat.

Toekomstige migratie
In 2050 een paar miljoen
Het laat 3 hectares per persoon
En dat is gewoon niet te doen

Vergeet niet de techniek
Riep de fabrikant uit het publiek
Drones en data science
Maken slappe akkers tot fabriek

Maar dat is geen tactiek
onderbrak een ander weinig politiek
We doen het met de hand
We gebruiken al teveel stroom
voor de grootte van dit land

straks zonder kolen
hebben we een gat
En hoe wekken we dat op
die 38 terrawatt?

‘We moeten Consuminderen’
riep iemand in het rond
gedwongen hergebruik van spullen
Laat de grondstoffen toch in de grond

Je bent gek.
onze spullen onze kolen
hoezo moet dat weg
voor de pinguïns op de polen

De geschiedenis keert terug
Als we denken volgens jou
terug naar de rantsoenen
en de truien tegen kou

Stop. Zei een oud en wijs persoon
Dit debat is te verhit
er zijn echte punten om te maken
nu iedereen hier zit

Dit herhaalde onderhandelen
in onenigheid, geklaag
maakt de agenda tegenstrijdig
Ook het PBL vindt haar te vaag

Hoe houden we bijvoorbeeld
De werkgelegenheid in stand
Als de productie toch moet buigen
Voor de grillen van de klant

En we willen dat men meer hecht
Aan omgeving dan aan bezit
Maar wat als de modulaire nieuwbouwwijk
Hun persoonlijkheid niet fit?

Identiteiten zullen knakken
Als we dingen af gaan pakken
Zelfs als we goedbedoeld
met belasting in gedrag gaan hakken

Want wie ben ik?
En wat zou ik doen?
Als ik me moet gaan voegen
Naar de eisen van het groen

De sfeer werd somber
De onderneming uitzichtloos
Maar een jonge vrouw ging staan
En sprak noch triest noch boos

Kijk eens anders naar
De eisen van het groen
Ze zijn geen aanval op de man
Om minder eten is het niet te doen

Het draait niet om isolatie
En niet om de stapels vee
Het draait zelfs niet om de rekening
Voor alle tonnen CO2

Nee. De beperkingen zijn er
Om er niet te zijn
Alleen verandering van levenswijze
Houdt de consequenties klein

Het gaat om samen te overstijgen
Om de zeespiegel te weerstaan
Om elkaar niet mens voor mens
Kopje onder te laten gaan

Maatregelen voor ons allen
Voor synchronisatie, voor harmonie
Dat is de agenda
Voor de toekomst die ik zie

Toen bleef het stil
Geleidelijk stond men op
Deze jonge vrouw sloeg zojuist
de spijker op zijn kop

Jouw lichaam is een tempel
van zestig kilo vlees en bloed
ze is vleesgeworden evolutie
want jouw genen doen het goed
en je cellen zijn de stenen
stapelen de energie
ze verbouwen alle koolstof
voor je chemische machinerie

En dan zijn er de draden
vol verbindende signalen
die alles doen bewegen en
de lichaamskoers bepalen
Zenuwachtig aan het hoofd
staan de cellen in de kop
zij verwerken informatie
met wel 38 peta-flop

Informatie, circulatie
het bloed verzorgt de regulatie
elk hormoon in variatie
naar een evenwichts-situatie
het lichaam kijkt naar tekens
wijzers, stofjes als glucose
het houdt alles in de gaten
stelt bij elk defect een diagnose

Ja ook wij,
we repareren elke onbalans
geven dipjes nooit een kans
dankzij stofjes op locatie
met injectie, operatie

Vreemde nieuwe ziekte?
of voel je iets wat je niet wil?
doe toch niet zo moeilijk
en slik toch gewoon die pil

er zijn smeersels om te reinigen
drankjes voor de kracht.
Je lichaam is een batterij
die moet je laden elke nacht
Regel alles met je voeding
je spanning, weerstand, energie
vega, vegan, of veel vlees
elke hap geeft je regie

Maar laden eist beheersing
je lichaam is niet zomaar fit
je moet het dwingen tot beweging
zeker als je altijd zit
Want de calorieën in je happen
moeten ergens heen
dus tel altijd alle stappen
en houdt je tempel goed ter been

de controle over zijn
bereikt haar toppunt in ons brein
waar je kiest voor je succes
alleen de losers kiezen pijn
want verledens kun je accepteren
kansen kun je generen
mensen kun je controleren
als je maar blijft concentreren

Ja prikkels en verleiding
ze houden mensen dom
jij moet maximaal presteren
en verandert gewoon de som
je draait aan je eigen knoppen
van houding, focus, energie
om je brein te programmeren
tot het winnende circuit

maar met de focus op je eigen kop
waar houdt de race dan op?
zitten wordt het nieuwe roken
groenten mag je niet meer koken
je zit mindful in je vel
en je eet je buik nooit rond
of je krijgt je diabetes later wel
jij ongezonde hond

wij wonen in een tempel
van zestig kilo vlees en bloed
maar elk onderdeel wordt instrument
en dat doet ons weinig goed
het complex van variabelen
wordt met de dag geavanceerder
we zijn gevangen in de tempel
en niet langer de beheerder

de machine zegt ons dat
we alles moeten geven
staven voedsel, pillen, planning
voor een extra jaartje leven
dat heet nu gezondheid
Maar het is gewoon idioot
Want na jaren van obsessie, sterf je toch dezelfde dood

Ik word wakker
met redbull en peuken
Cafeïne, nicotine,
ik bedien me in de keuken

Ik snuif de zoete walm
zuig de bijtende tabak
tot mijn ogen helder staan
en spits en scherp en strak

Ik, ontbijt als roker
met blikken blauwe koker

Een kankerstaaf bij de gif-granaat
Het is als slagroom op de appeltaart

Met suiker in mijn bloed
en de teer weer in mijn longen
hoest ik drie keer hard
en is deze dag weer mooi begonnen

Het is herfst,
en dinsdag-avond,
H staat achter het gordijn
en kijkt of D al naar de straat komt

Want het is nat, leeg
de moed gezonken
De halve buurt is
achter slot geklonken

Slechts H's twee ogen
kijken naar het natte steen
er liggen er genoeg op straat
toch voelt H zich alleen

H hoort, hoe
Het duister hecht
Het duister vult
de wind die waait
de regen brult
H's muur is lek
druipt van vocht
H's hart doet pijn
een kier die tocht

H's keel is droog
zoals elke nacht
dat H niet spreekt
slechts staat en wacht

Dan plots
een flits, een licht
de overbuurman-deur
ging open-en-weer-dicht

Sterker groeit
een licht dat schijnt
en de straat die gloeit
en woeit en deint

H kijkt en ziet em!
D is terug!
de warme vormen
de geschubde rug

D's grote rode stekels
wuiven en bewegen
D's zachte groene ogen
kijken door de regen

gretig doet H open
D's poot ligt al op de bel
Oh, D. ik wist dat jij zou komen.
Is alles goed, is alles wel?

Het is nog licht
de warmte allang weg
beneden roepen mensen
terwijl ik hen,
mijn laatse woorden zeg

Ik ben niets
en nooit op m'n gemak
Ik ben een gek geval.
Ik, eindig vallend,
als een
monster,
mispunt,
misstap,
van dit dak

[opgevoerd voor het Groene Zorg Festival 2022]

Wij zijn hier
om het lobbyen te leren
een leefstijl te verkopen
en een crisis te bezweren

Actie nu of de wereld
raakt aan de grond
we moeten strijden
voor verandering
aan het bed van de patiënt,
het nieuwe front.

want medicijnen spoelen weg
voedsel wordt niet gered
co2 en afval hopen op
met elk bed dat wordt bezet

de patiënt ligt daar en hoort
het groene geluid van boven
"Ik ben er voor je bestwil
dat moet je maar geloven"

De arts komt binnen, en port en snijdt
en walgt met open mond
als we nu niet in jouw leven ingrijpen
wordt dit klimaat probleem een open wond

Stop!!! brult de patiënt
Wat zit je mij te steken
Ik werk dagelijks mijn kop eraf
en nu wordt er op m'n leefstijl neergekeken

Eerst die bobo's, nu de artsen
met hun groene bangmakerij
bemoei je met je eigen leven
En laat de mensen vrij!

Tja, zegt de arts
Wij kunnen doen zoals altijd
Mooie auto, vliegreis de kop getikt
tot je bij het ziekenhuis geweigerd wordt
Omdat de halve wereld in de fijnstof stikt.

De zorgt draagt de gevolgen
van wat bij het klimaat begon
en ze stoot zelf ook uit,
maakt afval bij de ton

Dus we kunnen niet wachten
en steeds niets doen
Willen we blijven zorgen
dan moet dat groen

De patiënt kreunt,
Vertel me niet
dat ik elke stap duurzaam moet verankeren
ik ben al zo vaak fout gestapt
men liet me steeds verkankeren.

Nee, zegt de arts
jouw leven is ons leven
zorg is onze leest
we helpen je te kiezen
gezond lijf, gezonde geest.

Denk aan wie je bent geworden
door die hechting hier, recept of kuurtje daar
artsenhanden droegen je de jaren door
niet voor zichzelf, maar voor elkaar.

Zorg is goed
Maar moet wel groen
Ik weet ook niet precies hoe
Maar het is te doen

Zorg is goed
Zorg moet groen
Ik weet niet hoe
Maar het is te doen

zorg is goed
zorg moet groen
praat met me
en we gaan het samen doen

De rotsen hebben schaduw
De klif is onbezet
In stilte registreer ik
je bent niet afgezet

Je blijft me maar omzeilen
steeds maar die passant
en ik dit eenzaam eiland
dat uitkijkt naar meer land

De golven gaan je pakken
jij, mijn kleine held
je zult het water volgen
tot dit witgewolkte veld

Mijn roze, mijn groen
Mijn ademloze rust
Ik laat je nooit meer gaan
als jij,
mijn kust

[schilderij door George Hitchcock]

Ik maai de mat al jaren
M'n kinders zullen het niet doen
ze zijn te druk met willen en proberen
te druk met groeien als het groen

De truc is duwen om te maaien
alleen met vaart ga je vooruit
Laat de messen ratelen en draaien
Slik het in, en spuug het uit

Jaar-na-jaar en strook-voor-strook
jaagt de molen me maar rond
Blijk ik, in bloei te leven
dan weer afgesneden bij de grond

Ook vandaag vermaal ik sprieten
Ze plakken aan m'n schoen
De geur snuif ik naar binnen
Het is weer het seizoen

Ik duwde, dwong en hees mezelf
de gestuwde weg naar boven

Het pad was puin
dat viel en schraapte, rolde
Het pad was pijn
die stak en schaafde, tolde

Jaren stijgen
en weer kloven
en ik verscheen als steen,
plots bloot,
plots boven

Stil lag ik op hoogte
naast een bloempje met een blaadje
op een richel in de zon
tot de aarde schoof en draaide
en de nacht alvast begon

De 7 richtlijnen om een duurzaamheidsbeweging te leiden

1 Begin bij jezelf. Zoek diep in je groene hart en vindt daar een liefde voor de aarde. Laat je leiden door die liefde en neem aan dat de rest van de bevolking exact hetzelfde voelt. Gefeliciteerd, je hebt je beweging zojuist bestaansrecht gegeven.

2 Duurzaamheid gedijdt alleen op de juiste plek. Jouw toekomstige volgelingen hebben een grote voorkeur voor klimaat-neutrale werkplekken. Zij zitten het liefst op afgedankte pallets en drinken uit gebarsten mokken. (De splinters houden hen scherp). Heb je dit geregeld, vul dan de werkplek met palmen en andere tropische planten. Deze komen hier niet van nature voor, maar ze zijn wel groen, net als jouw hart.

3 Nu komt het erop aan om je doelen te formuleren. Wees hier niet te bescheiden in, de aarde redden doe je immers niet alleen. Begin bijvoorbeeld met 'bewustwording'. Wist je al dat de Christelijke missionarissen ook gedrag veranderden door mensen bewust te maken?

4 Maak jezelf vertrouwd met het duurzaamheids-jargon en denk altijd en overal in termen van 'het systeem'. Een handige vuistregel is om alle afwezige mensen te reduceren tot een vage term: 'bestuurders', 'multinationals', 'politici' en vooral 'de witte man'.

5 Om het systeem echt te kunnen doorgronden zullen jij en je volgelingen constant moeten brainstormen. Omring jezelf met borden, diagrammen en post-its en schrijf iedere vijf minuten minstens één van deze woorden op: footprint, transitie, stakeholder, decentralisatie, up-cycling en zero-waste.

6 Wanneer jullie discussie over het chloor-gehalte van de post-its weer eens dreigt vast te lopen, gebruik dan het tover-woord. Sta op van je pallet en schrijf als een echte CEO het woord 'Lokaal' midden op het bord. Want wie vind lokale post-its nou geen goed idee?

7 Blijf gedurende het hele proces dicht bij jezelf en je groene hart. Het opzetten van een werkgroep om lokale kranten tot post-its te verknippen gaat ongetwijfeld voor veel bewustwording zorgen.

This website took more than 1.5 years to make. That probably sounds like more time than you have to achieve some goal, or to finally get your shit together and present that impressive image of yourself on the internet. Because if you don’t, your future employer won’t find you, you’ll only date your mediocre social circle and your initiatives will never reach anyone. In short: your life will go unnoticed.

That sounds pretty bad, and especially like a problem that would affect me, a late-blooming young man utterly lacking in online social presence. So why did I extend this problem for another 1.5 years by building a website myself? I could have joined facebook, Twitter, LinkedIn, you name it, or could have pieced some templates together on a platform like Wix.com. Then my profile would be up-and-running within days. But what kind of profile would that be, and why would I want to get there fast? Life already has many demands and molding oneself to some online format can be a large extra one. Twitter’s dishonest shouting-fest is notorious for drowning your sanity, LinkedIn just makes me jealous, and facebook, well… let’s not talk about facebook here.

My alternative approach does not consist of steps that you should follow. My daily life was, and still is as stressed as that of any other 21st century dweller. So no further pressure or here. All I can say is that it took 1.5 years of scattered hours, small tutorials and a complete loss of interest, and that the result is greatly satisfying.

What happens when you start from scratch? It makes you responsible for everything, including aspects like atmosphere. Atmosphere is that sense that you get of a person by seeing the space in which they live. I wanted my personal site to radiate some of that. Rather not by streaming a view of my room like a certain Chinese artist, but by showing a collection of pictures that I like and could be on my wall. That is why my ‘site’ was nothing more than a folder of .jpeg files for some months. (Make sure that they are rights-free).

The next issue was: How will I show them? I knew that web pages were written in html, but had no experience in doing so. Since I was programming in python for my work anyway, I followed tutorials for a python-framework called Django. In such frameworks you program the functionality of your site. I for instance wanted you to browse through an archive of poems, but much more is possible. The only thing the framework does not do is graphics. For this I still had to learn html and css.

It can be pretty frustrating to learn by trial and error, and at points you become fed up with debugging your div tags. Luckily, a website has so many components that you can easily switch development to some component that better suits your mood. I mentioned collecting pictures. You can also try lay-outs, study the source code of other slick sites (in Firefox it’s the F12 button), or just draft some text that you want to place. God knows I have rewritten my intro more than 20 times.

Then comes the point that your site feels good enough to deploy a first version. But doing this is quite a task. It will depend on how you built the site. I wanted the ability to push updates from my repository to a live server, and I found it in Heroku. This choice forced me to learn about PostgreSQL databases, which for Heroku is the way to store the data that lives with your code (an entry in that database is for instance this piece of text that is currently presented to you through an html page generated on-demand by the code). Pictures however are types of data that need to be served differently. I learned how so-called ‘static files’ work, and had to grant my Django application access to an AWS storage, which involved a lot of messing around. My current solution enables the site to run online, but also offline on a Raspberry Pi connected to my own network. I will publish the code on my Github after I have cleared some security issues. This involves me learning about internet security… so please be patient.

To conclude: All the resources and instructions are already out there in some form. I found it exciting to pick my way through these technologies and create something personal along the way. You will need a long breath, but hey, you have years of learning in front of you. So why not build a site?

[ performed at the Climate Changemakers in Health symposium ]
[ part of the Weather Stories project ]

It is 2020 and we are in a sea-side town in California. Kate enters the air-conditioned mini-market on the main street. It is a hot and sunny day and Kate is badly in need of something to drink. In front of the fridge she looks from the diet coke to the regular coke and back. She grabs the regular one, because whatever.
With the can in her hand Kate walks towards the checkout counter. Behind is the gray-haired shop owner watching TV. It appears to be a news-item on the fires in Australia.
‘Crazy ey’, the gray man says. ‘Happen to know someone there?’
‘Yes’, Kate says, ‘I do, or I did. It’s my dad you know.’

And she starts to tell him: ‘You know how here November is the start of winter, well, in Australia it is the start of summer. But last year it was as if the summer had already started. The weather people said it was because of a negative Annular Mode. Which is that the winds that usually blow over the southern ocean, were now up north, hitting Australia in the west, blowing thousands of miles over the interior continent, and exiting in the east. By the time that wind was at my dad’s place, it was dry as dust.’

‘So last year, even earlier than expected, the fires began. People left their homes. I started following the news, and called my dad from time to time... He said that he and others were prepared. With the usual stuff. Cutting down bushes close to the house. Filling up the water tanks. He said: “Some evenings, I can see the orange glow at the horizon, and it scares me. But then I just get used to it.” And I was just really happy that my father’s area was somehow spared, you know.’

‘But then one day a neighboring fire became very large. Like a chimney, it sucked the air in from below, heated it and lifted it way into the sky. Such torrents of hot air and glowing embers can become thousands of meters high. Up there, once the lifting stops, the embers travel with the wind and start to fall out. Of course the weather people keep a good eye on such plumes, but when my father went to bed, no one knew that at the top of that chimney, a wind shift was occurring.’

‘Because in the tropical ocean earlier that day, around the island of Java, a storm cloud bumped into a mountain range, and was lifted a bit higher into the atmosphere. The storm grew and its vertical motion stood not by itself, because everywhere in the region the air was moist and hot, and about to move. The single storm triggered multiple, and before long a whole system was moving eastwards, and pressure patterns as far as in Australia started to re-arrange themselves.’

‘I often dream of him now, and I see the embers quietly falling through the night sky, like tiny yellow lights making their way towards the earth’s surface. It is quite beautiful really. But then, minutes later, I dream of my father waking up. Flames have caught the trees outside the house, and are making loud cracking sounds. He is scared shitless, and already too late.’
‘They found my father’s corpse 20 meters from the house, suggesting he might have tried to escape. But there was no end to the fire. He was just grilled, alive.’

‘So yes, I know someone there. And I’m not sure if he had to die.’

Kate pays for the coke and steps into the blistering heat outside the shop. Things are getting crazy here too. It is another tropical disturbance letting itself be known, and nobody can cool it down. Especially not, if you’re a woman just out to buy a coke.

Because what can she do, when nature is the one flipping the coins?
What can she do when it is raining burning embers?
What can she do for a father who might not have died, but then did?

In the immeasurable heat she remembers:
Forests are not the only things burning in this world.
I’m burning too.
I burn for him, for others. So better do something with that.
And with that thought Kate steps into her car, and quietly slips into the moving traffic.

[ the Weather Stories project investigates how our personal lives and the weather intertwine. We know that both can be turbulent, but often have a hard time accepting any lack of control. Can we use their narrative combination to better grasp uncertainty? ]

[ performed at the BOOM open mic night ]
[ part of the Weather Stories project ]

Richard was born in Slovakia in 1988, as the only son of a father and mother. His parents lived in a small community in the foothills of the Tatra mountain range. His parents ran the hotel of the village, which was not inside but about three kilometers removed from the village, and completely surrounded by forests. Holiday-goers loved being in the green. Nearby were also clear, fast-moving mountain creeks, in which Richard and his father went fly-fishing.

But besides small, the community was also very conservative. Faith in God was to be held high and there were these traditions... On Easter Monday for instance, all the village boys would go out and whip the village girls, and splash them with cold water, such that the girls would grow more beautiful in the coming year.

Richard’s parents were also restrictive. He was not allowed to read certain books or listen to certain music. Worst of all, every night that Richard and his parents sat together at the family dining table, it would be silent… And Richard would feel the weight of his parents’ judgment of his behaviors.

So what do you do when you hit puberty in that situation? Of course you start behaving worse. So Richard deliberately dressed in black, took an earring and started to hang out with a small underground community of the village. He and the other boys tried to escape the customs, often by escaping literally. Together they would walk and venture far into the surrounding forests. There they would build fires and listen to music. On these trips they would also encounter animals. After all, the Tatra mountain range was know for it’s bears, rare lynx, mountain goats, deer and eagles.

It was trans-formative to walk beneath the trees. Nowhere you could see that the spruce trees were planted by previous generations about a 100 years earlier. Because now, the trees were big and formed this majestic, mysterious forest, full of filtered light, and in which humans and animals could walk endlessly between the shrubs on the ground and the ceiling of leaves above. In it, Richard would feel free and sheltered.

But, on a Friday evening in November 2004, disaster stuck. A large cold air mass, originally from around the north pole, was moving into the European continent as part of a large low pressure system. The cold front of this system, separating the cold air in the north from the warm air in the south, was moving into the Tatra mountain range.

Now, it is known mountains can strengthen winds. The cold incoming air was first pushed upwards, traveled over the range, and fell down at the other end, precisely the slopes where Richard’s village lay. As the cold air was much heavier and denser than the surrounding warm air, its fall got accelerated by its weight.

This specific evening, on these specific slopes, this katabatic or Bora wind effect was stronger than ever. Wind speeds of more than 170 km/h were measured. For comparison, the Dutch storm Eunice last February in which 4 people died, saw wind speeds of only 130 km/h. The 40 km/h difference does not sound like much. But according to Newton’s quadratic laws it is enough to almost double the kinetic energy.

What happened was brutal. The next morning, when the village people came out, they saw that all trees in the forest were flat. The hotel, which was previously hidden behind three kilometers of trees, could now be seen directly by eye. Everywhere around there were thousands upon thousands of tree stumps, piles of shattered wood and slashed-off branches. Something snapped. The people could not believe their eyes. How could their majestic forest be swept from the earth in a single night?

There was not much to recover. Any remaining stands of trees were now exposed to even much milder wind storms. And the next season large piles of rotting wood and tree-bark formed the perfect feeding ground for a beetle plague, which devoured any remaining plants.

Like so many, Richard left, and his group of underground friends did not meet again.

Now, it is 2022, and Richard works as a diving instructor on a far-away tropical island. He’s also recording a nature documentary. Presumably to tell his own story, and perhaps the eternal story of mankind. Namely that there is less separation than you might think. Our existence is closely woven into nature. We were the ones that planted the trees that formed the majestic forest . The forest on its part formed a perfect haven for wildlife and unhappy teenagers. Just as easy it all can be reversed. And a wind storm can destroy an entire way of living in just a single night. Lives were ripped out and forced to land somewhere else on earth. Let’s hope that, like Richard, they landed somewhere meaningful.

[ the Weather Stories project investigates how our personal lives and the weather intertwine. We know that both can be turbulent, but often have a hard time accepting any lack of control. Can we use their narrative combination to better grasp uncertainty? ]
[ Based on a true story: windstorm, Richard ]